Gepost door: X | oktober 26, 2008

Speelgoed is het voedsel voor het spel

Ze was al niet zo geweldig meer ter been, ruim zeventig jaar oud en duidelijk aangevreten door de tand des tijds, maar geestelijk kristalhelder en overtuigd van haar visie en missie. Speelgoed is het voedsel voor het spel werd haar meest bekende uitspraak en die gebruikte ze graag. Het was ook een interessant mens, ofschoon ze in mijn optiek niet met haar tijd was meegegaan. Toch had ze met minderen het allerbeste voor. Wilhelmina Bladergroen, orthopedagoge.

Haar naam werd altijd voluit uitgesproken. Het leek een naam uit een kinderboek en misschien vond zij die in de schoot geworpen associatie wel erg toepasselijk. Wilhelmina Bladergroen verkondigde haar mening met vuur. Ik ontmoette haar in 1978 tijdens een spreekbeurt op een basisschool. Later maakte ik een interview met haar en beide keren waren we het niet met elkaar eens. Nu, dertig jaar later, zie ik links en rechts steeds meer en al jaren gebeuren wat ik Bladergroen voorspelde en wat zij tot op het moederbord veroordeelde: de computer.

Voor Wilhelmina Bladergroen was de computer een brug te ver. Ze kon er niets mee. Waarschijnlijk ook letterlijk niets, maar ze miste het inlevingsvermogen om te beseffen dat de computer één van de belangrijkste rollen, zo niet de hoofdrol, op zou eisen. Ik kon mij dat toen minder voorstellen dan nu. Bladergroen was zeventig en vastgeroest in haar oude patroon van denken. Een fenomeen als de computer zou een aanval op haar visie kunnen zijn en wat is er dan gemakkelijker om dat vermaledijde ding buiten beeld te houden. Ze wilde er zelfs nauwelijks over praten. Dat was maar beter ook, want ze heeft nooit het idee gehad wat de computer allemaal zou gaan betekenen. Van het woord betekenen zou Bladergroen ongetwijfeld liever aanrichten hebben gemaakt…

In het Chaos Computer Boek schrijft Peter Glaser over computerverslaving. Zie je wel, zou Bladergroen ongetwijfeld hebben gezegd. Ingrediënten als hout, water en zand waren in de ogen van Wilhelmina Bladergroen de ideale componenten voor een gelukkig kinderleven. Daar was geen verfoeilijke computer voor nodig. Ik denk dat ze ook zou gaan steigeren van al het huidge speelgoed. Alles piept, bliept, schettert, kwaakt, gilt of maakt een ander geluid waar omstanders al snel stapelgek van worden. En het milieu krijgt steeds meer lege batterijen te vreten.

Als ze nog zou leven en nu naar alle educatieve spelletjes zou kijken die er te koop zijn, zou Wilhelmina Bladergroen waarschijnlijk zeggen dat het best mooi is, maar niet echt noodzakelijk. Eén verderfelijk schietspelletje zou haar weer tot bloei brengen en haar rigide standpunt een gulden glans geven. Ze zou het vreselijk vinden en ik zou het met haar eens zijn. Al die schietspelletjes zijn gebaseerd op één chip met hetzelfde trucje. Alleen de spelers veranderen. Je geestelijke rijkdom neemt er niet door toe.

Ze zou de kinderwereld nog eens moeten zien, die oude Wilhelmina. Ze zou geschokt zijn. Ze heeft het niet aan zien komen, maar ze is de wereld uitgestapt toen WordPerfect nog een kinderlijk primitieve tekstverwerker was. De computerwereld werd nog geregeerd door MS-DOS, onbetrouwbare 5.25 inch diskettes en een 20 MB harddisk kostte 1000 gulden. Bladergroen heeft nooit kunnen vermoeden dat zij aan het eind van haar carrière de grens van alle ingrijpende veranderingen zou bereiken. De computer was een bedreiging voor haar denkwereld, voor alles wat zij goed achtte voor het welzijn van kinderen.

Speelgoed is het voedsel voor het spel. Het citaat van Wilhelmina Bladergroen blijft onverkort overeind staan.  Haar speelgoedvoorkeur kwam niet overeen met de inhoud van de Sinterklaas-catalogus van Bart Smit. Ik voorspelde haar ongekende ontwikkelingen en integratie van de computer in het leven, niet alleen het schoolleven, van kinderen. Ze moest er niets van weten. Maar ik zeg het eerlijk: ik heb die ontwikkelingen dan wel voorspeld en zien gebeuren, als ik kinderen soms als randdebieltjes met een Playstation tekeer zie gaan, verlang ik soms best terug naar een bak met houten blokken. Al was het alleen maar om zo’n ADHD-koter even voor tien minuten uit te schakelen.

Advertenties

Er is reden om bezorgd te zijn over de ontwikkelingen waar het gaat om de vrijheid van meningsuiting. Wie zijn mening geeft over met name politieke, multiculturele en religieuze zaken loopt een steeds grotere kans op juridische consequenties. Dat maakt mij niet alleen voorzichtig, maar vooral angstig. Je ziet het de verkeerde kant opgaan, maar zelfs daar durf je nauwelijks iets van te zeggen.

Gregorius Nekschot maakt scherpe cartoons, daar is iedereen het wel over eens. Maar haatzaaiend, opruiend? Volgens mij gewoon scherp, maar niet meer dan dat. Maar de Nederlandse overheid gaat er achteraan. De cartoonist wordt gearresteerd, het lijkt op censuur en nuchter geconstateerd: dat is het ook. Het Meldpunt Discriminatie zal er blij mee zijn en mensen die hypocrisie als hoogste levensstandaard hebben gekozen ook, maar het is triest dat je niet kunt zeggen, tekenen of in enige vorm kunt publiceren wat je denkt.

Gregorius Nekschot werkt anoniem, want Theo van Gogh werd door een dolgedraaide moslim vermoord en dat maakt een mens terecht bang. Nekschot neemt religieuze zaken op de hak en dat doet hij op een keiharde manier. Niet altijd op een smaakvolle wijze, maar elk vogeltje zingt nu eenmaal zoals het gebekt is. Dat moeten we gewoon accepteren en iedereen mag kiezen of hij er kennis van wenst te nemen of niet. Maar juist daar grijpt de overheid in. De overheid wil graag bepalen wat goed of niet goed voor ons is. De overheid bepaalt dat Gregorius Nekschot op z’n minst lastig is en dus wordt Nekschot op dubieuze wijze aangehouden. Ik kan niet anders dan gruwelen van de man of vrouw die een handtekening onder het aanhoudingsbevel heeft gezet. Maar er is meer aan de hand.

Het weekblad Opinio publiceert een rede van Jan Peter Balkenende waarin de minister-president de islam het grote probleem noemde. Op zich zou dat getuigen van enig inzicht, ware het niet dat de opmerking van Balkenende een verzinsel was. Opinio’s hoofdredacteur Jaffe Vink spreekt in het Algemeen Dagblad van 4 april 2008 over ‘Er kwam een bijna intimiderende overkill vanuit de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) op ons af.’ Gelukkig durfde de rechter Balkenende in het ongelijk te stellen. ‘Het artikel is overduidelijk een verzinsel dat op karikaturale wijze polemiek omtrent het christendom en de islam aan de orde stelt en uitlokt,’ bepaalde de rechtbank in Amsterdam (bron: AD).

Balkenende laat het er niet bij zitten. Er wordt een bodemprocedure gestart door de landsadvocaat en zo wordt er op kosten van de belastingbetaler gekeken of het Nederlandse volk nog verder kan worden beknot in zijn vrijheid. Het volk financiert aldus het tot stand komen van de politiestaat Nederland waarbij de vrijheid van meningsuiting steeds verder wordt beperkt of zelfs om zeep wordt geholpen waar het gaat om politieke, multiculturele of religieuze uitingen.

Ik vind dat iedereen alles moet kunnen zeggen, schrijven, fotograferen, tekenen of hoe dan ook. Ik heb er geen boodschap aan dat er mensen zijn die daar moeite mee hebben. Wie ergens een gedachte, mening of visie over heeft, moet dat kunnen doen. De beperkingen die ons steeds meer worden opgelegd zijn niet alleen frustrerend, maar vooral eng. Het kan niet zo zijn dat de overheid zich door angst laat leiden, een land moet staan voor zijn verworven vrijheden. Dat lijkt nog nauwelijks het geval.

Als Geert Wilders een filmpje over de Islam uit wil brengen, wordt direct gekeken of dat verboden kan worden. De inhoud is niet relevant, de overheid is bang dat er landen of regimes zijn die zich kwaad zullen maken over het filmpje in kwestie. Premier Balkenende biedt – zonder iets van het filmpje te hebben gezien – zijn excuses aan. Nota bene aan landen die eeuwen achterlopen op het moderne westen en primitief denken de boventoon voert. Landen zonder vrijheden, landen die bol staan van de ellende die voortkomt uit waar wij nu juist in alle vrijheid op- of aanmerkingen over willen maken.

Nederland haalt sluipend de vrijheid van meningsuiting onderuit en we mogen alleen nog vriendelijk en aardig zijn voor andere landen die zonder blikken of blozen middeleeuws denken en handelen. We mogen van CDA-minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen niet zeggen dat Israël met regelmaat racistisch handelt en dingen doet die het politieke daglicht niet kunnen verdragen. We mogen steeds minder en steeds meer zal er worden geprocedeerd om mensen de mond te snoeren. Mensen die de vrijheid van meningsuiting propageren worden straks opgesloten, terwijl achterlijke regimes met fluwelen handschoenen worden bejegend en in bescherming genomen. En dat… door politici die wij zelf hebben gekozen. We hebben een vloek over ons uitgeroepen!!

Gepost door: X | mei 2, 2008

KINDERPORNO RIJP VOOR GENERAAL PARDON?

In april 2008 wordt een Belgische priester betrapt op het bezit van kinderporno. Op de harddisk van zijn computer wordt een arsenaal aan wettelijk verboden kinderplaatjes aangetroffen. De kranten staan er bol van, want kinderporno is een hot item en als er dan ook nog eens een katholieke priester aan te pas komt, is het publiek helemaal in alle staten. De kerk zelf reageert als gebruikelijk heel lauw. Men zegt geschokt te zijn, wil eerst kennisnemen van de feiten en heeft de priester in kwestie geadviseerd een psycholoog te raadplegen. Intussen blijft de man gewoon de mis doen, want een priester stuur je niet zomaar de laan uit. Ik zou dat ook volstrekt verkeerd vinden. Sterker nog: ik vind het in beslag nemen van de computer van deze priester een zeer kwalijke zaak. Een absolute inbreuk op het persoonlijke leven van deze priester. Ik wil nog wat verder gaan. Kinderporno is rijp voor een generaal pardon, als u het mij vraagt.

Laten we de priester en zijn computer maar even als voorbeeld nemen. Wat is er feitelijk aan de hand? Een priester, die ook slechts een mens is, is geïnteresseerd in afbeeldingen van kleine kinderen. Bepaalde varianten van de afbeeldingen vallen onder de noemer kinderporno en daarmee lijkt elke blote kinderfoto hetzelfde lot te ondergaan. Op mijn computer zou de politie bij controle plaatjes aantreffen van twee blote jongetjes die samen met een man in het bad zitten. Misschien dat het aanschouwen daarvan erotische prikkels kan veroorzaken bij iemand waar niet alle draadjes goed bij aangesloten zijn, voor mij zijn het slechts twee kleinkinderen en hun vader. Mijn dochter stuurde laatst ook nog van die verrukkelijke plaatjes van mijn kleinzoon in zo’n moderne wastobbe, een TummyTub. Zij had het kind speciaal voor die gelegenheid uitgekleed, hetgeen ook voor het kind veel plezieriger is. Maar ja, het is wel een kind in z’n blote, nakende niksie… Stel dat ik veertien kleinkinderen zou hebben, dan heb ik automatisch een aanzienlijke serie blote kinderfoto’s op mijn computer staan. Kom ik daardoor in aanmerking voor een huiszoekingsbevel?

Misschien had de priester wel plaatjes op zijn harde schijf staan die iets verder gingen dan een baby in een TummyTub. In elk geval is er iets gebeurd waardoor hij tegen de lamp gelopen is. Een locale PC-reparateur? Een andere priester? Ik ken de reden niet, maar als de priester in kwestie nu uitsluitend keek naar wat wij kinderporno noemen, wat is er dan zo verschrikkelijk fout aan deze man. We kunnen vaststellen dat hij er onnatuurlijke gevoelens op nahoudt, maar dat is voor een niet onbelangrijk deel te wijten aan het onnatuurlijke (seks)leven dat de katholieke kerk hen oplegt. Hopelijk heeft hij nog nooit het broekje van een misdienaartje naar beneden getrokken en zijn zijn (erotische?) fantasieën veilig binnen zijn eigen denkraam gebleven. Eigenlijk is er dan niets aan de hand en is er niet meer dan het feit dan dat de man illegale kinderplaatjes op zijn computer had geparkeerd.

Als deze priester nog nooit een kind heeft aangeraakt, nooit zijn afwijkende seksuele gevoelens heeft gepraktizeerd, vind ik dat deze man wordt gestraft voor iets dat van mij gewoon legaal mag zijn. Wat interesseert het mij dat een priester zichzelf bevredigt met plaatjes van kinderen? Waarom zou ik dat willen weten? Waarom zou de maatschappij daar iets aan moeten doen? Ik kan er geen zinnige reden voor bedenken, behalve de holle kretologie dat het allemaal daarmee begint. Na de afbeeldingen pakken ze een kind etc. De hypocriete angst als waardeloze raadgever.

De hersens van een mens zijn complex, anderhalve kilo pudding, de basis voor erudiete mensen, dombo’s, filosofen, fans van Bauer of Boccarini, geestelijk gehandicapten, seksuele afwijkingen, ongekende creativiteit, moordenaars en miljoenen varianten. Het kan niet zo zijn dat we voor al die varianten regelgeving bedenken, het denken in vrijheden is een hoger goed en ik zie een toenemende tendens om juist die vrijheden meer en meer in te perken. Dat is een aantasting van de vrijheid die elk individueel mens dient te hebben.

Met kinderporno is het niet anders. Waarom is het bezit van kinderporno strafbaar? Omdat de overheden van mening zijn dat het strafbaar moet zijn. Het is abject, smerig, goor en kent nog veel meer kwalificaties die ik niet in twijfel wens te trekken. Maar het bestaat! Het is er en we kunnen er niet omheen. Sterker nog: we helpen de criminaliteit de prijs voor kinderporno steeds op te drijven. Hoe meer regels en wetten, hoe hoger de prijs. De criminaliteit is is regelmakers dankbaar. E wie wordt er opgepakt? Een priester in Antwerpen met wat blote kinderplaatjes op zijn computer. Een priester die alleen opgepakt zou moeten worden als hij daadwerkelijk kinderen aan zou randen of verkrachten. Een priester die, als dat wettig en overtuigend zou zijn bewezen, op basis van keiharde regels uit de samenleving zou moeten worden gezet. Anders gezegd: in een werkkamp voor de rest van zijn leven. Met een strak regime, zonder enige verlofopties en onder uiterst sobere omstandigheden. Een soort submaatschappij binnen de vrije maatschappij waar u en ik in leven.

Het is overbodig om priesters te bespioneren of wie dan ook binnenstebuiten te keren om te kijken of er blote kinderen op de harddisk zijn vastgelegd. Je moet de harde kern aanpakken: de producenten van deze verachtelijke troep. Wanneer mondiaal zou kunnen worden afgesproken dat deze mensen, uiteraard na een correcte procesgang, voor eeuwig uit de maatschappij zouden worden verwijderd, dan gaan we de goede kant op. Nu houden politie en justitie zich bezig met de kruimels. Het kost krankzinnig veel manuren en belastinggeld met als resultaat een priester met wat illegale prentjes op zijn computer. Hebben ze daarmee een notoire crimineel te pakken? Ik dacht het niet. Zoals die priester zijn er nog honderdduizenden mensen die vredig een rondje masturberen voor hun computerscherm en niemand een haar krenken. Die mensen moeten we gewoon met rust laten. Maar wie het nog in zijn hersens haalt om kinderporno te produceren, wordt uit de maatschappij verwijderd. Voorgoed.

Gepost door: X | november 28, 2007

De tijden zijn veranderd

Journalist Henk Blanken schrijft: ‘Moeten de media kunnen vergeten? Nadat een Utrechtse ex-student een klacht indiende bij de Raad voor de Journalistiek omdat oude artikelen over hem op internet via Google blijven opduiken, schreef ik op verzoek van de Raad een advies. Vorige week besloot de Raad dat advies over te nemen.’

Het artikel van Henk kunt u hier lezen. Prachtig geformuleerd allemaal, maar ik ben het volstrekt niet eens met de schrijver. De tijden zijn veranderd. Geen enkele reden om er moeilijk over te doen, want er is één startpunt: het oorspronkelijke artikel. Als dat artikel is geaccordeerd door de geïnterviewde, dan moet hij in enig later stadium zijn mond houden. We zijn niet anoniem meer, we kunnen geen zaken meer in de doofpot stoppen en dat is niet nodig ook.

Is het artikel NIET geaccordeerd, maar zijn er domweg feitelijkheden gepubliceerd, dan is er niets aan de hand. Kloppen de feiten niet, dan is er een rechter en ook dat wordt gepubliceerd en is voor eeuwig (…) opvraagbaar.

Een oplossingen zoals omschreven door El Chido (ik word moe van al die achterlijke nicknames) noemen ze ook wel censuur, dus doe mij een lol. De student in kwestie moet gewoon aanvaarden dat gepubliceerde zaken nu eenmaal onomkeerbaar zijn. En als ze nog kloppen ook, hou dan je snavel.

Ik heb in mijn journalistieke loopbaan emmers stront over mij heen gehad. De eerste keer vond ik dat vervelend, de tweede keer dacht ik ‘ach’ en de derde keer kon iedereen de boom in. Zelfs tegen aperte onjuistheden heb ik nooit geprotesteerd. Geen plek waar meer gelogen wordt dan in de rechtszaal, ofschoon het oordeel van de rechter soms wel kan helpen. Tenslotte – ik zei het al eerder – wordt een rectificatie ook voor de eeuwigheid op dat verfoeide, maar o zo handige internet geplaatst.

Gepost door: X | oktober 22, 2007

Schuldbetutteling

Nederland – Kredietreclames op tv en internet moeten worden voorzien van een waarschuwing. Het kabinet verandert daartoe de wet om consumenten zo bewust maken van de gevaren: veel mensen gaan te makkelijk leningen aan. De maximale boete bij overtreding van de reclameregels gaat omhoog naar 1 miljoen euro. Het verplichten van waarschuwingszinnen bij leenreclames is onderdeel van een breed scala aan maatregelen die het kabinet neemt om het aantal mensen met problematische schulden terug te dringen.

Waarschuwingen bij elke reclame, op elk product. Niet teveel eten, naar de televisie staren en zo kunnen we straks heel lang doorgaan. De betutteling van de overheid gaat steeds een stapje verder en niemand doet iets. Morrend alles accepteren en zeuren op een verjaardagsfeestje. Als je teveel eet, krijg je buikpijn. Binnenkort niet meer? Mogen we dan geen buikpijn meer krijgen?

Vreemd allemaal, want er worden steeds meer verantwoordelijkheden bij de bevolking teruggelegd. We mogen Oma en Opa weer verzorgen uit eigen portemonnee. En nu mogen we eigenlijk geen schulden meer maken. Alsof waarschuwen helpt. Op elk pakje cigaretten staat dat je er dood van gaat, maar iedereen paft vrolijk door. De ziektekostenverzekering dekt alles. Risico’s kun je dus verzekeren, zelfs al ga je daarna toch dood.

Wat mij betreft mogen de banken ook wel iets meer risico lopen. Nu beloven ze iedereen gouden bergen en  komen desnoods het geld thuisbrengen om je vervolgens voor het gerecht te slepen als je niet (op tijd) terugbetaalt. Als geld lenen wat genuanceerder zou gaan, was dat veel minder nodig.

Als iemand een lening afsluit, mag de overheid zich daar niet mee bemoeien. Als iemand zich in de schulden wenst te steken, moet dan kunnen. Als iemand daarna in de goot terechtkomt, heeft hij daar zelf voor gekozen. Laten de geldschieters maar een risicoverzekering creëren die je als schuldnemer verplicht moet nemen bij een lening. Ooit zei het CDA dat de regels zouden worden vereenvoudigd in Nederland, maar er worden alleen maar meer regels bedacht. Een heilloze weg.

Gepost door: X | oktober 21, 2007

Astrologie

Het getuigt van een onvoorstelbare vorm van simpel denken als je gelooft dat astrologie ook maar enige zinnige informatie kan verschaffen over verleden, heden en toekomst. Ik vind het niet erg dat mensen zich er mee bezighouden, ofschoon ik mij afvraag of ze niets beters hebben te doen.

Dat is een subjectieve en wellicht wat negatieve benadering, want ik heb totaal geen verstand van astrologie. Ik weet alleen dat astrologie niet is gebaseerd op wezenlijke en bewijsbare feiten en dus kan ik er niets mee. Netzomin als ik iets kan met de stand van mijn half geopende raam in relatie tot mijn pianospel ’s avonds om twaalf minuten over tien. Vandaar dat ik graag volsta met onderstaande uitspraak van de Duitse filosoof Arthur Schopenhauer (1788-1860).

“Een indrukwekkend bewijs van de erbarmelijke subjectiviteit van de mens levert de astrologie, die de loop van hemellichamen op het armzalige ik betrekt.”

Gepost door: X | oktober 20, 2007

Niet onder stoelen of banken

Voor je mening uit durven komen, is voor veel mensen een probleem. In een bescheiden kring, op een verjaardag en met drank achter de kiezen gaat het nog wel, maar verder worden er de nodige stoelen en banken gebruikt om meningen uit beeld te houden. Ik heb daar geen last van, ofschoon ik tegenwoordig mijn mond wat beter kan houden. Dankzij blogs is het geven van een mening gemakkelijker dan ooit. Dat iedereen schrijft, heeft soms ook nadelen, maar iedereen heeft zo zijn eigen zeef.

Ik heb een mening en de behoefte om die op te schrijven. Ik heb mij nooit af laten remmen door de in mijn ogen stompzinnige opmerking van wie zit daar nu op te wachten? Wie een visie heeft of denkt te hebben moet die vooral ventileren. En wie daar niet op zit te wachten, moet vooral iets anders gaan doen.

Ik heb meerdere blogs. In dit blog, samengevat onder de beknopte naam visie, schrijf ik in enkele regels (misschien iets meer) wat ik van een bepaald onderwerp vind. En uiteraard onder mijn eigen naam, want de helden die alleen hun mening geven onder een achterlijke nickname vind ik erg sneu. Je hoort te staan voor wat je schrijft.

Ted Sluymer

Categorieën