Gepost door: X | oktober 26, 2008

Speelgoed is het voedsel voor het spel

Ze was al niet zo geweldig meer ter been, ruim zeventig jaar oud en duidelijk aangevreten door de tand des tijds, maar geestelijk kristalhelder en overtuigd van haar visie en missie. Speelgoed is het voedsel voor het spel werd haar meest bekende uitspraak en die gebruikte ze graag. Het was ook een interessant mens, ofschoon ze in mijn optiek niet met haar tijd was meegegaan. Toch had ze met minderen het allerbeste voor. Wilhelmina Bladergroen, orthopedagoge.

Haar naam werd altijd voluit uitgesproken. Het leek een naam uit een kinderboek en misschien vond zij die in de schoot geworpen associatie wel erg toepasselijk. Wilhelmina Bladergroen verkondigde haar mening met vuur. Ik ontmoette haar in 1978 tijdens een spreekbeurt op een basisschool. Later maakte ik een interview met haar en beide keren waren we het niet met elkaar eens. Nu, dertig jaar later, zie ik links en rechts steeds meer en al jaren gebeuren wat ik Bladergroen voorspelde en wat zij tot op het moederbord veroordeelde: de computer.

Voor Wilhelmina Bladergroen was de computer een brug te ver. Ze kon er niets mee. Waarschijnlijk ook letterlijk niets, maar ze miste het inlevingsvermogen om te beseffen dat de computer één van de belangrijkste rollen, zo niet de hoofdrol, op zou eisen. Ik kon mij dat toen minder voorstellen dan nu. Bladergroen was zeventig en vastgeroest in haar oude patroon van denken. Een fenomeen als de computer zou een aanval op haar visie kunnen zijn en wat is er dan gemakkelijker om dat vermaledijde ding buiten beeld te houden. Ze wilde er zelfs nauwelijks over praten. Dat was maar beter ook, want ze heeft nooit het idee gehad wat de computer allemaal zou gaan betekenen. Van het woord betekenen zou Bladergroen ongetwijfeld liever aanrichten hebben gemaakt…

In het Chaos Computer Boek schrijft Peter Glaser over computerverslaving. Zie je wel, zou Bladergroen ongetwijfeld hebben gezegd. Ingrediënten als hout, water en zand waren in de ogen van Wilhelmina Bladergroen de ideale componenten voor een gelukkig kinderleven. Daar was geen verfoeilijke computer voor nodig. Ik denk dat ze ook zou gaan steigeren van al het huidge speelgoed. Alles piept, bliept, schettert, kwaakt, gilt of maakt een ander geluid waar omstanders al snel stapelgek van worden. En het milieu krijgt steeds meer lege batterijen te vreten.

Als ze nog zou leven en nu naar alle educatieve spelletjes zou kijken die er te koop zijn, zou Wilhelmina Bladergroen waarschijnlijk zeggen dat het best mooi is, maar niet echt noodzakelijk. Eén verderfelijk schietspelletje zou haar weer tot bloei brengen en haar rigide standpunt een gulden glans geven. Ze zou het vreselijk vinden en ik zou het met haar eens zijn. Al die schietspelletjes zijn gebaseerd op één chip met hetzelfde trucje. Alleen de spelers veranderen. Je geestelijke rijkdom neemt er niet door toe.

Ze zou de kinderwereld nog eens moeten zien, die oude Wilhelmina. Ze zou geschokt zijn. Ze heeft het niet aan zien komen, maar ze is de wereld uitgestapt toen WordPerfect nog een kinderlijk primitieve tekstverwerker was. De computerwereld werd nog geregeerd door MS-DOS, onbetrouwbare 5.25 inch diskettes en een 20 MB harddisk kostte 1000 gulden. Bladergroen heeft nooit kunnen vermoeden dat zij aan het eind van haar carrière de grens van alle ingrijpende veranderingen zou bereiken. De computer was een bedreiging voor haar denkwereld, voor alles wat zij goed achtte voor het welzijn van kinderen.

Speelgoed is het voedsel voor het spel. Het citaat van Wilhelmina Bladergroen blijft onverkort overeind staan.  Haar speelgoedvoorkeur kwam niet overeen met de inhoud van de Sinterklaas-catalogus van Bart Smit. Ik voorspelde haar ongekende ontwikkelingen en integratie van de computer in het leven, niet alleen het schoolleven, van kinderen. Ze moest er niets van weten. Maar ik zeg het eerlijk: ik heb die ontwikkelingen dan wel voorspeld en zien gebeuren, als ik kinderen soms als randdebieltjes met een Playstation tekeer zie gaan, verlang ik soms best terug naar een bak met houten blokken. Al was het alleen maar om zo’n ADHD-koter even voor tien minuten uit te schakelen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: